Zbigniew Ziobro o polityce wschodniej UE

28 kwietnia 2011

Już w lipcu 2011 Polska rozpocznie przewodnictwo prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Wśród wielu jej priorytetów znajduje się również polityka wschodnia Unii Europejskiej. Ma być ona kształtowana poprzez Partnerstwo Wschodnie-program przygotowany przy współpracy Polski i Szwecji, a uchwalony przez Unię Europejską w maju 2009 podczas szczytu praskiego.

Swoim wymiarem obejmuje ono znaczną ilość państw leżących we wschodniej części Europy oraz na Kaukazie. Dalszy rozwój partnerstwa wschodniego oraz zbliżenie Unii z państwami beneficjentami, mimo że leży w interesie Polski, stanowi znaczne wyzwanie. Rejon ten jest pełen napięć i konfliktów na polu etnicznym oraz terytorialnym (Abchazja i Osetia, Mołdowa, Górski Karabach). Kolejnym problemem jest słabość systemowa większości państw wschodnich wyrażająca się miedzy innymi w łamaniu praw człowieka oraz zasad państwa prawa. Właśnie brak demokratycznych reguł rządzenia państwem, autorytaryzm oraz represje w stosunku do opozycji doprowadziły do czasowego zawieszania udziału Białorusi w programie PW.

Wzrost znaczenia wschodniego wymiaru Unii Europejskiej stawia przed polską polityką zagraniczną wiele istotnych pytań: jak będzie funkcjonować polska dyplomacja na wschodzie? Czy jest sens tworzyć osobna politykę wschodnią czy lepiej skoncentrować się na realizacji unijnych zadań i rozwoju wspólnej polityki zagranicznej? Jeśli tak, to czy jest sens dalszego utrzymywania polskich placówek np. w Armenii czy Gruzji? W przeciwnym wypadku pojawia się pytanie jak rozróżnić zadania i zabezpieczyć realizację istotnych interesów Polskich? Co więcej w ostatnim czasie doszło do dużego ochłodzenia stosunków między Polską, a niektórymi krajami PW. Głośno artykułowane zbliżenie Polski z Rosja odbyło się negatywnie na stosunkach z Gruzją oraz Azerbejdżanem. Zmiana tego nastawienia wydaje się bardzo trudna bez wsparcia unijnego. Również aktywny udział Polski w rozwiązaniu konfliktów narodowych i terytorialnych (wspomniane we wcześniejszym akapicie) wydaje się nie możliwy bez aktywnego wsparcia, również finansowego, Brukseli. Potrzeba większego zaangażowania Unii Europejskiej na wschodzie oraz dalsze zbliżenie państw Partnerstwa Wschodniego ze Wspólnotą Europejską zdominowały dyskusje, która odbyła się na forum Parlamentu Europejskiego 6 kwietnia 2011 roku.

W debacie wziął również udział europoseł PiS Zbigniew Ziobro. W swoim wystąpieniu podkreślił on rolę kierunku wschodniego w polityce zagranicznej Unii Europejskiej oraz potrzebę dalszego zbliżenia z państwami wschodnimi. Podkreślił również wagę wspólnych interesów energetycznych, które mogą być odpowiedzią na rosyjską dominację w sferze wydobycia i przesyłu do Europy surowców energetycznych. O wsparcie finansowe dla alternatywnych projektów przesyłowych (Nabucco, Sarmacja) walczył ś.p. prezydent Lech Kaczyński uważając je za klucz do bezpieczeństwa energetycznego Polski. Aktualnie po zmianach przeprowadzonych w Europejskim Banku Inwestycyjnym, bliższa wydaje się perspektywa finansowego wsparcia dla rurociągu South Stream, niż alternatywnych połączeń omijających terytorium Rosji.

Kolejną kwestią poruszona przez europosła Zbigniewa Ziobro była kwestia liberalizacji handlu pomiędzy UE, a państwami PW. Jest to dość sporny punkt. Wielu posłów opowiada się za wykorzystywaniem liberalizacji, jako narzędzia nacisku na rządy łamiące prawa demokracji. Z drugiej strony otwarcie rynku unijnego na produkty wschodnich przedsiębiorców istotnie wspomogłoby lokalne gospodarki jednocześnie obniżając koszty na unijnym rynku. Dla pogłębienia współpracy między wspomnianymi państwami a Unią Europejską warto liberalizować strefę handlową UE co pozwoliłoby na zwiększenie obrotów oraz zbliżenie tych państw do Unii Europejskiej, która jest zresztą już dziś dla tych państw największym partnerem gospodarczym-komentował europoseł PiS. Docelowo oczywiście powinniśmy myśleć o strefie wolnego handlu, co wiązałoby nas oczywiście w szczególny sposób-kontynuował.

Pełny tekst wystąpienia, Strasburg, 6.04.2011

wróć