Znajdujesz się: Strona główna W mediach sprostowanie_2011.10.04_GW_Skarb_państwa_stracił_na_tropieniu_straty

sprostowanie_2011.10.04_GW_Skarb_państwa_stracił_na_tropieniu_straty

Pan

Redaktor Naczelny

Gazety Wyborczej

Adam Michnik

ul. Czerska 8/10

00-732 Warszawa

Działając w imieniu Posła do Parlamentu Europejskiego Zbigniewa Ziobro, [w załączeniu przedkładam pełnomocnictwo], w związku nieprawdziwymi informacjami, zawartymi w artykule pt. "Skarb państwa stracił na tropieniu straty" autorstwa Adama Zadwornego, opublikowanym w dniu 9 września br. na łamach "Gazety Wyborczej", działając na zasadzie art. 31 i 32 ustawy Prawo prasowe z dnia 26 stycznia 1984 r., wnoszę o opublikowanie sprostowania w ustawowym terminie, w sposób określony przepisami wskazanej powyżej ustawy, a zatem znormalizowaną czcionką, o treści podanej poniżej kursywą, pod nagłówkiem o treści wskazanej poniżej tłustym drukiem, z podpisem "Zbigniew Ziobro - Poseł do Parlamentu Europejskiego", nie dalej niż na 6 stronie dziennika „Gazety Wyborczej" o następującej treści:

Sprostowanie wiadomości nieprawdziwych zawartych w artykule prasowym pt. "Skarb państwa stracił na tropieniu straty", opublikowanym w dzienniku "Gazety Wyborczej"

z dnia 9 września 2011r.

„Nieprawdą jest, że latem 2005 r. Ministrem Sprawiedliwości i Prokuratorem Generalnym był Zbigniew Ziobro.

Zbigniew Ziobro został powołany na stanowisko Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego w dniu 31 października 2005 r.

Tym samym nieprawdą jest, że pod kierownictwem Zbigniewa Ziobro prokuratora zarzuciła naczelnikowi urzędu skarbowego Jarosławowi J. przyjęcie korzyści majątkowej od mafii paliwowej, za co Skarb Państwa musi teraz zapłacić 368 tys. zł.

Zbigniew Ziobro - Poseł do Parlamentu Europejskiego."

UZASADNIENIE

Twierdzenia na temat Posła do Parlamentu Europejskiego Zbigniewa Ziobro zawarte w artykule pt. "Skarb państwa stracił na tropieniu straty", autorstwa Adama Zadwornego, opublikowane w dniu 9 września 2011 roku na łamach dziennika Gazeta Wyborcza są całkowicie nieuprawnione i bezpodstawne. Stwierdzenie, że "368 tys. zł zapłacić ma skarb państwa naczelnikowi urzędu skarbowego, któremu prokuratura pod wodzą Zbigniewa Ziobry zarzuciła branie pieniędzy od mafii paliwowej" jest nieprawdziwe. Przede wszystkim należy podkreślić, że w 2005 roku Prokuratorem Generalnym był Andrzej Kalwas. Natomiast działania prokuratorów nadzorował Marek Wełna. Zbigniew Ziobro został powołany na Prokuratora Generalnego i Ministra Sprawiedliwości dopiero 31 października 2005 roku. Nieprawdziwa jest więc informacja zarzucająca Zbigniewowi Ziobro kierowanie prokuraturą latem 2005 roku i tym samym ponoszenia odpowiedzialności za straty Skarbu Państwa w wyniku wyroku sądu w sprawie Jarosława J.

Podsumowując należy zauważyć, że informacje, które ukazały się w artykule pt. "Skarb państwa stracił na tropieniu straty", autorstwa Adama Zadwornego, opublikowane w dniu 9 września 2011 roku na łamach dziennika Gazety Wyborczej odbiegają od istniejącego stanu faktycznego, opierają się na całkowicie niesprawdzonych informacjach i nie znajdują potwierdzenia w faktach. Autor wskazanej powyżej enuncjacji prasowej nie dochował obowiązków wyszczególnionych w art. 12 Prawa prasowego, zgodnie z którymi dziennikarz jest obowiązany zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości.

Tym samym należy podkreslić, że forma zamieszczonego sprostowania odpowiada wymaganiom prawnym. W tym zakresie należy wskazać na poglądy doktryny prawniczej przyjęte w ślad za orzecznictwem Sądu Najwyższego jak i sądów apelacyjnych, prezentowanej w komentarzu do ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, pod redakcją B. Kosmus, G. Kuczyński Prawo prasowe. Komentarz, Warszawa 2011, tj.:

1. W polskim systemie prawnym sprostowaniem jest rzeczowa, odnosząca się do faktów wypowiedź, zawierająca korektę wiadomości podanej przez prasę, którą prostujący uznaje za nieprawdziwą lub nieścisłą. (zob. wyr. SN z 5.8.2003 r., III KK 13/03 OSNKW 2003/11-12/98).

2. Sprostowanie, jest zawsze wypowiedzią własną zainteresowanego, przez niego zredagowaną i "firmowaną" (zob. I. Dobosz, Prawo Mediów, s. 387). Nie może wyżej wskazanego środka prawnego skutecznie zastąpić inne, choćby zbliżone formy wypowiedzi prasowej - np. własne oświadczenie dziennikarza, tzw. "autosprostowanie", zamieszczenia sprostowania jako "listu do redakcji", wywiadu z zainteresowanym etc. (zob. E. Nowińska, Prawo dla dziennikarzy, Warszawa 1998, s. 90; B. Kordasiewicz, Jednostka, s. 108; wyr. SN z 8.1.2010 r., IV CSK 309/09, niepubl.).

3. Sprostowaniu na ogólnych zasadach podlegają wiadomości i stwierdzenia zawarte w cytowanych, lub omawianych przez dziennikarzy wypowiedziach osób trzecich, nie tylko wypowiedzi odredakcyjne (zob. wyr. SN z 29.6.2007 r., I CSK 81/07, LEX, Nr 469996).

4. Jedną z form "wiadomości" lub "stwierdzenia", na które przysługuje sprostowanie, jest sugestia. Jest to oczywiste zarówno na gruncie zasad języka polskiego, jak i praktyki formułowania wypowiedzi przez dziennikarzy. Wielokrotnie operują oni niedomówieniami, supozycjami, aluzjami, sugestiami. Czytelnicy jednak na podstawie tych środków retorycznych wyrabiają sobie pogląd na rzeczywistość. Zainteresowany nie może być pozbawiony prawa do odpowiedzi zawsze, gdy dziennikarz postanowi powiedzieć coś nie wprost. (zob. wyr. SA w Warszawie z 5.6.2007 r., I ACa 95/07, niepubl.; wyr. SO Warszawa Praga w Warszawie z 28.3.2007 r., II C 682/06, niepubl.; wyr. SO w Warszawie z 24.4.2005 r., XXVI C 398/05, niepubl.; wyr. SO Warszawa Praga w Warszawie z 28.3.2007 r., II C 682/06, niepubl.).

5. Sprostowanie prasowe jest wypowiedzią korygującą podane w publikacji prasowej informacje. Domeną sprostowania jest więc sfera wypowiedzi o faktach (zob. wyr. SN z 8.2.2008 r., I CSK 375/07, LEX, Nr 457847; M. Mozgawa, Odpowiedzialność karna za przestępstwa prasowe. Analiza dogmatyczna i praktyka, Pr.w Dział. 2008, Nr 5, poz. 11). Informacją o fakcie jest komunikat zawarty w materiale prasowym o określonym zdarzeniu, które miało mieć miejsce w przeszłości lub ma się dziać współcześnie. Informację o każdym fakcie można badać według kryterium prawda/ fałsz. Informacja może zatem odzwierciedlać fakt i być prawdziwą, nie odzwierciedlać faktu lub traktować o fakcie, który nie miał miejsca - wówczas jest fałszywa, względnie odzwierciedlać fakt tylko częściowo - wtedy jest informacją nieścisłą. Informacja jest nieścisła, gdy częściowo podaje fakt prawdziwy, a częściowo nieprawdziwy, względnie, gdy podając fakt prawdziwy przemilcza pewną okoliczność towarzyszącą przytoczonemu faktowi lub stanowiącą istotny jego kontekst (zob. wyr. SN z 15.5.2008 r., I CSK 531/07, MoP 2008, Nr 12, poz. 620).

6. Sprostowanie jest środkiem prezentacji własnego, subiektywnego stanowiska zainteresowanego co do roztrząsanych na łamach prasy faktów; nie jest instrumentem przywracania informacji prasowej prawdziwego charakteru. Zdecydowana większość wypowiedzi literatury i całość orzecznictwa sądowego popiera powyższa tezę. Wobec tego dominującego nurtu interpretacji przyjęło się stosowanie miana "koncepcji subiektywistycznej sprostowania" (zob. J. Sobczak, Ustawa prawo prasowe, s. 309, 324; tenże w: Wolność prasy służy wszystkim, Rz., 19.12.2005 oraz Prawo prasowe. Podręcznik akademicki, Warszawa 2000, s. 97-99, a także w glosa do wyr. SN z 10.9.1999 r., III CKN 939/98, OSNC 2000, Nr 3, poz. 56; B. Kordasiewicz, Jednostka, 115 - 117.; tenże w Wolność prasy służy wszystkim, Rz. z 19.12.2005; K. Skubisz- Kępka, Sprostowanie, s. 203-208; W. Orżewski, Wydawca i prawo, Warszawa 2009, s. 47; R. Malujda, A. Oryl, Sprostowanie; B. Kosmus, Sprostowanie, s. 101-114, tenże w Polemika do recenzji książki Bogusława Kosmusa "Sprostowanie i odpowiedź prasowa" autorstwa Michała Zaremby, MoP 2007, Nr 18; zob. wyr. SN z 15.5.2008 r., I CSK 531/07, MoP 2008, Nr 12, poz. 620; wyr. SN z 27.3.2003 r., V CKN 4/01, niepubl.; wyr. SN z 12.11.2003 r., V KK 52/03, OSNKW 2004, Nr 3, poz. 24; post. SN z 5.8.2003 r., III KK 13/03, OSNKW 2003, Nr 12-12, poz. 98.

7. Wobec subiektywnego charakteru sprostowania redaktor naczelny ma obowiązek publikować każde sprostowanie spełniające formalne wymogi, choćby jego treść pod kątem prawdziwości była wątpliwa, a nawet obiektywnie fałszywa.

8. Miarą rzeczowości jest merytoryczne sprzężenie treści wypowiedzi z jej punktem odniesienia. Punktem odniesienia sprostowania jest wiadomość (sprostowanie) lub stwierdzenie z materiału prasowego. Wykluczone są więc sprostowania "nie na temat". "Na temat" są jednak nie tylko te wypowiedzi zainteresowanego o stanie faktycznym, które stanowią prostą korektę stanu podanego w materiale prasowym, ale i te, które ukazują fakty (okoliczności) w samym materiale nie wskazane, a ważne dla istoty sprawy, stanowiące kontekst wpływający na całokształt omawianego zjawiska. Dotyczy to w szczególności możliwości zawarcia w sprostowaniu informacji pominiętych w materiale prasowym.

9. Wypowiedzi zawarte w sprostowaniu muszą, poza walorem związku treściowego z materiałem prasowym, cechować się adekwatnym kierunkiem wypowiedzi. Przewidzianym dla sprostowania adekwatnym kierunkiem jest korekta wypowiedzi na temat stanu faktycznego. Sprostowanie nie może być ograniczone do samego tylko zaprzeczenia podanego w materiale prasowym faktu, lecz musi zawierać własny pozytywny przekaz co do stanu faktycznego. Nie może też potwierdzać ustaleń z materiału prasowego.

10. W prasie drukowanej (także internetowej operującej tekstem) dwukrotność prostowanego fragmentu oblicza się mnożąc przez dwa zawartą w nim ilość znaków pisanych wraz ze spacjami (zob. J. Sobczak, Prawo prasowe, s. 760; E. Ferenc-Szydełko, Prawo prasowe, s. 170).

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że sprostowanie jest zasadne i wymaga publikacji. Jednocześnie uprzejmie informuję, iż w przypadku braku zamieszczenia sprostowania w trybie przewidzianym w przepisach ustawy
- Prawo prasowe, zasadnym będzie rozważenie podjęcia stosownych kroków prawnych, w szczególności w oparciu o art. 39 ust. 1 (roszczenia o opublikowanie sprostowania) lub art. 46 (złożenia prywatnego aktu oskarżenia wobec uchylenia się od publikacji sprostowania) powołanej ustawy.

Wobec powyższego, wnoszę jak na wstępie.

Dyrektor Biura

Małgorzata Mamajko - Rogala

z upoważnienia

Posła do Parlamentu Europejskiego

Zbigniewa Ziobro